چرا با این عجله ؟


حجت‌الاسلام سیدناصر موسوی لارگانی، عضو هیأت رئیسه مجلس در صفحه شخصی خود در فضای مجازی نوشته است: «با توجه به تورم افسار گسیخته، افزایش روزانه قیمت طلا، سکه، ارز و مسکن، طرح سؤال از روحانی و احضارش به مجلس را آماده و در جلسه علنی روز یکشنبه ۱۵ تیرماه به جریان خواهم انداخت تا اگر روحانی برنامه‌ای برای اصلاح امور ندارد، مجلس به او برنامه بدهد. شرایط فعلی قابل تحمل نیست. اعتراض مردم بحق است.»
این خبر مثل خیلی از خبرهایی که این روزها درباره مجلس مطرح می‌شود، به احتمال زیاد تا روز یکشنبه تکذیب شود. همچنان که ادعاهایی درباره تهیه طرح تغییر نام فرودگاه، دریافت مالیات از سود سهامداران بورس،  ازدواج اجباری، فیلترینگ اینستاگرام و... در روزهای گذشته با تکذیب هیأت رئیسه مجلس روبه‌رو شده است. با این حال خبری که عضو هیأت رئیسه مجلس درباره طرح سؤال از رئیس جمهوری داده، دو وجه دارد؛ یکی احضار رئیس جمهوری به بهارستان و دیگری برنامه دادن مجلسی‌ها به رئیس دولت! که درباره هر دو نکته گفتنی‌هایی بسیار وجود دارد و در این مجال فقط اشاره  کوتاهی به آن می‌شود.
فارغ از بحث‌هایی که این روزها بسیاری از کارشناسان و مسئولان در هر دو قوه مبنی بر ضرورت تعامل و همکاری پاستور و بهارستان برای عبور از مشکلات فعلی مطرح می‌کنند، این نکته را هم باید افزود که احضار یا طرح سؤال از رئیس جمهوری حق نمایندگان است چنان که مجلس متفاوت دهم هم از این حق خود استفاده کرد و حسن روحانی برای پاسخ به سؤالات آنها در بهارستان حاضر شد. اما سؤال این است که الان وقت مناسبی برای تکرار این کار است؟ مجلسی‌ها از چند هفته گذشته میزبان وزرای دولت هستند تا گزارش آنها از وضعیت کشور معطوف به حوزه مسئولیت خود را بشنوند. فردا هم قرار است محمدجواد ظریف چنین گزارشی را ارائه کند. کمیسیون‌های تخصصی مجلس هم بجز یکی دو جلسه که به برگزاری انتخابات هیأت رئیسه اختصاص یافته، هنوز فرصت چندانی برای گردهمایی و بررسی‌های تخصصی درباره طرح‌ها، لوایح یا موضوعات کشور پیدا نکرده‌اند. بنابراین نمی‌توان گفت بهارستان به یک جمع‌بندی مشخصی از وضعیت کشور یا سهم هر کدام از نهادها در بروز برخی نابسامانی‌ها یا مشکلات فعلی رسیده است که بر اساس آن بخواهد از رئیس جمهوری طرح سؤال کند. لذا اگر هدف از این طرح فقط توضیح رئیس جمهوری درباره وضعیت کشور است که این مهم همین حالا هم از سوی وزرای کابینه در حال انجام است و هر هفته چند نفر از آنها میهمان مجلسی‌ها هستند. مضاف بر اینکه مجلسی که هنوز فرصت نیافته درباره آنچه دغدغه اقتصاد و معیشت مردم می‌خواند، سؤالی از وزرای مربوط طرح کند، چرا به یکباره به سراغ خود رئیس جمهوری رفته است؟

نکته دوم اما قابل تأمل‌تر است و همراه با این سؤال که مجلسی‌ها به واقع کدام برنامه را می‌خواهند به رئیس جمهوری بدهند؟ مگر نامه شتابزده 12 رئیس کمیسیون‌های تخصصی مجلس به رئیس جمهوری که با دغدغه‌ای شبیه به همین ادعای آقای موسوی لارگانی نوشته شده بود، بجز توصیه غیرمنطقی تغییر مسیر 7 ساله، نکته یا راهکار پیشنهادی قابل توجهی در خود داشت که حالا نماینده فلاورجان می‌خواهد به رئیس جمهوری برنامه بدهد؟ مهم‌تر از این اصلاً مگر مجلس برنامه‌ای دارد؟ این برنامه کی و کجا تهیه شده که ما خبرنگاران هم بی خبریم؟ این برنامه محصول گزارش کدام کمیسیون‌های تخصصی یا مرکز پژوهش‌های مجلس است؟ کمیسیون‌هایی که هنوز به صورت جدی شروع به کار هم نکرده‌اند و بازوی کارشناسی مجلس هم هنوز رئیس خود را نشناخته است و نمایندگانی که  سرگرم تشکیل فراکسیون هستند و تا همین حالا تقاضای آنها برای تشکیل 100 فراکسیون  و از جمله فراکسیون سیر و عدس در هیأت رئیسه هنوز تعیین تکلیف نشده، چه برنامه‌ای دارند که بخواهند به رئیس جمهوری بدهند تا جایگزین برنامه‌های خود کند. آقای موسوی لارگانی این همه عجله برای چیست؟