قاصدک 24

هُل دادن دولت سیزدهم به لبه‌ی پرتگاه عزل و نصب‌های اتوبوسی

چرا عده‌ای اصرار دارند همه‌ی مدیران تغییر کنند؟!
مثل رایج است که انسان عبد و اسیر عادت‌های نیک و بد است! حالا خیلی هم فرقی ندارد که عادت خوب یا بد باشد همین که عادت کنیم می‌شود پاشنه‌ی آشیل.
این نکته از آن جهت گفته شد که بگوییم؛ در میانه‌ی روزنامه گردی‌های روزانه رسیدیم به این تیتر: «۴۰ درصد دولت هنوز تکمیل نشده است». قبلِ آن که به متنِ گزارش برسیم مثلاً از خودمان پرسیدیم: یعنی دولتِ سیزدهم بعدِ صد روز، چهل درصدِ صندلی‌های مدیریتیِ خود را خالی گذاشته؟!
ولی به این رسیدیم که عده‌ای از عقلانی عمل کردن آیت‌الله رئیسی در حمایت و نگه داشتن بخش کارشناسی و متعهد ناراحت هستند.

در واقع به نظر می‌رسد این روزنامه به خیال خود دارد تلاش می‌کند دولتِ سیزدهم را به اصطلاح هُل بدهد به سمت پرتگاه خطرناکِ «عزل و نصب‌های اتوبوسی».
این چه استدلالی است که چون دولت تغییر کرده پس لابد همه‌ی مدیران و معاونان وزرای دولتِ قبل نیز باید تغییر کنند حتی اگر لایق، متخصص، متعهد و در نهایت استخوان خُرد کرده باشند؟!
آن روزنامه‌ای که تیتر می‌زند: «۴۰ درصد دولت هنوز تکمیل نشده است» لابد صادقانه‌تر این بود که تیتر بزند: «دولت چرا همه‌ی مدیران و معاونان سابق را تغییر نمی‌دهد؟!» و بعد مراجعه کند به صلاح و مصلحت کشور که هزینه‌ی این «عزل و نصب‌های اتوبوسی» تا کجا باید بر بدنه‌ی مدیریتی کشور تحمیل شود؟! حتم داریم چندصباحی دیگر همین دست روزنامه‌ها ندای وااسلاما سرخواهند داد که چرا دارید مدیرانِ شایسته‌ی این سرزمین را قلع و قمع می‌کنید؟ چرا از ظرفیت‌های موجود به دلیل سیاست بازی بهره نمی‌برید و تا کی باید شاهدِ «عزل و نصب‌های اتوبوسی» باشیم اما اینک که دور، دور اهالی کوچه‌ی خودشان است لابد «عزل و نصب‌های اتوبوسی» نه تنها خوب است که تاخیر در آن نیز عیب و ایراداتی دارد که بر همگان پوشیده است!
نام این نگاه و نگرش هرچه باشد دلسوزی و حمایت از دولت سیزدهم نیست بلکه
هل دادن دولت به سمت پرتگاه بی‌نصیب ماندن از تعهدها و تخصص‌ها است؛ موضوعی که طی ادوار گذشته - اعم از اصلاح‌طلب و اصولگرا بودن دولت، هزینه‌های هنگفتی بر دوش بدنه‌ی مدیریتی کشور تحمیل کرده است. تنها کاری که از دست‌مان بر می‌آید این که دعا کنیم «عزل و نصب‌های اتوبوسی» ریشه کن شود!
خلاصه باید گفت روش عقلانی رئیس‌جمهور شاید به مذاق برخی از ما خوش نیاید ولی می‌تواند به پیشرفت جامعه و دلگرمی مدیران تخصصی و کارشناسی کمک کند.