ائل‌گلی؛ ترسناک‌ترین ویدیوی ماه

ما نسبت به ماه‌های قبل، سال‌های قبل و همه قبل‌ترها آدم‌های سنگدل‌تری شده‌ایم. راحت‌تر عکس‌های منزجر‌کننده را نگاه ‏می‌کنیم، ساده‌تر ویدیوهای ناراحت‌کننده را پلی می‌کنیم و آسان‌تر دستمان روی خبرهای ناگوار می‌لغزد. شاید دلیلش این باشد که ‏انباشت اطلاعات و حجم رخدادها، هضم این «همه» را سهل کرده و آن‌قدر که فکر می‌کنیم و «باید» تکانمان نمی‌دهد. این شرایط، ‏آستانه تحمل‌مان را هم بالاتر برده و فاجعه دیرتر برایمان رنگ واقعیت می‌گیرد. اما ویدیوی آزار همگانی -شاید درست‌تر باشد که ‏بنویسیم: حمله همگانی!- به دو بانوی رهگذر در محوطه شلوغ پارک ائل‌گلی از آن ترسناک‌هایی بود که به این راحتی نمی‌شود از کنارش ‏گذشت. آزار جنسی برای همه ما اتفاق تازه‌ای نیست؛ گاه و بیگاه خبرهایش را شنیده‌ایم و متاسفانه مستقیم و غیرمستقیم با آن برخورد ‏داشته‌ایم. ولی نمایش این جنس از هجوم دسته‌جمعی آن هم در فضای عمومی مشهورترین بوستان تبریز عجیب‌ترین رخداد است. ‏روزنامه‌نگارها هشدار می‌دهند ولی جامعه‌شناس‌ها باید پاسخ و راهکار دهند که به کجا رسیده‌ایم که این همه جوان از آزار کلامی و ‏برفی(!) گذر می‌کنند و به این مرحله از آزار جسمی و جمعی می‌رسند؟ چرا آن را یک شوخی -لابد- لذتبخش می‌دانند که فیلم و عکس ‏هم بگیرند و در فضای مجازی منتشر کنند؟ از کی مزاحمت و آزار یک انسان جزو تفریح‌های همگانی شده و این همه عمومیت پیدا کرده؟ ‏بله، پلیس همه‌شان را دستگیر کرده، برایشان حکم‌هایی صادر می‌شود ولی راستش جامعه ما چقدر ترسناک‌تر شده، چقدر غیرقابل ‏پیش‌بینی‌تر و چقدر تحلیل ناشدنی‌تر.
تکمله: نمی‌دانم آن پوسترهای مصداق‌های آزار خیابانی را دیده‌اید یا نه (همان‌ها که با گرافیک ساده و آشنایی نشان می‌داد که ‏متلک تفریح نیست/ تمجید نیست، آزار است/ امنیت حق در شهر حق زنان است و...)، اما کاش زودتر یادمان می‌افتاد، زودتر در مدرسه‌ها و ‏مکان‌های عمومی نصبش می‌کردیم، در فضای مجازی دست به دست می‌کردیم که این روز نمی‌رسید. کاش دیر نشده باشد.