روزنامه ایران ورزشی
1398/03/27
دست کیروش درکلمبیا باز است
رامتین جباریتیم تازه کیروش بر اساس «مالکیت توپ» و هم «آنتیپرس-ضدحمله» به مصاف آرژانتین رفت. بخش دوم برنامه کیروش، ادامه تجربه ۸ سالهاش با تیمملی ایران در مسابقاتی بود که از منظر توان فنی دست پایینتر داشت؛ نیجریه، آرژانتین، اسپانیا، پرتغال و مراکش، تیمهایی بودند که کیروش بر اساس پوشش حداکثری فضا و پرس حداکثری به مصافشان میرفت. در کلمبیا و در مسابقه با آرژانتین، این بخش به تناسب مهرههای باکیفیتتری که در اختیار کیروش بود با انرژی کمتر و در سطحی بالاتر اجرا شد.
برگردیم به مسابقه «ایران-آرژانتین» در جامجهانی ۲۰۱۴؛ فردای این مسابقه تحلیل اصلی یک فلاشبک بود به ماه مه ۲۰۰۸، وقتی که کیروش در نیمهنهایی لیگ قهرمانان با دکترین دفاعیاش بارسلونا را از کار انداخت. هسته مستر پلان دفاعی کیروش در کمربند میانی تیمملی بود. در این پلان، اجرای دفاع موثر به عهده مثلثهای میانه میدان بود که از ترکیب سه رأس با ویژگیهای متفاوت تشکیل میشد. در تیم ۲۰۱۴ رأس مخرب را آندو تیموریان میساخت، رأس حامی آندو با نکونام بود و رأس انتقال، بسته به مختصات زمین، از بین خسرو حیدری یا احسان حاجیصفی انتخاب میشد. این همان شیوهای است که در کلاسهای مربیگری اروپا بعضاً به مثلث کیروش معروف است.
دیمتئو، وقتی با چلسی در نیمهنهایی لیگ قهرمانان اروپا حریف بارسلونا شد، تلاش کرد تا از تز کیروش پیروی کند ولی معتقد بود هرچه به نظر سبک سادهای است، در عمل زمانبر، نیازمند تمرکز و برنامهریزی دقیق برای هر دقیقه از تمام زمان یک مسابقه است، حتی زمان استراحت بین دو نیمه!
از این سبک، برخلاف ما که نسبتاً فوتبال را سادهتر تماشا میکنیم، در اروپا تمجید میشود. با سوت پایان «ایران-آرژانتین» کارشناسهای درجه یک دنیا با هیجان میگفتند؛ کیروش دلایل زیادی دارد که به این تیم افتخار کند. این بهترین نمایش ایران در جامهای جهانی بود، و یک عملکرد خیرهکننده در مقابل افسانههای دنیا و البته سوپر هیرو مسی. نتیجه اما باخت یک - هیچ بود!
پنج سال بعد، کوپا آمهریکای ۲۰۱۹، اینبار کیروش با کلمبیا به جنگ یاران مسی رفت، در مختصات، شرایط و سطحی متفاوت از تیمملی ایران. در تیمملی با تسخیر فضا، کیروش توپ را به تیم مقابل میداد اما این یک طرف سناریو بود، روی دیگر ماجرا تحمیل سبک بازی به حریف بود؛ کیروش تیم حریف را وادار میکرد تا در اکثر دقایق مسابقه مطابق میل ایران بازی کند و این یعنی تعیین استراتژی برای تیم روبهرو! با این راهکار هفت بازیکن بین توپ و دروازهبان قرار میداد تا لایهها را تشکیل دهند. در این روش یارگیری من تو من در دستور کار نیست و کسی مسوول مستقیم بازیکنی از حریف نمیشود. این استراتژی، «دفاع فعال» است که در مقابلِ دفاع پَسیو یا اتوبوسی قرار میگیرد. حالا برمیگردیم به لب خط، جایی که کیروش با حرارت تیم را هدایت میکند؛ «کلمبیا - آرژانتین». مالکیت توپ هم به شرح وظایف تیم کیروش اضافه شده؛ حمله بر پایه مالکیت توپ با استفاده از اوورلپهای فولبکها از هر دو کانال کناری زمین و دفاع از خط بالا با استفاده از پرس آنی، یعنی یک فوتبال سختِ تاکتیکی. با این استراتژی، کیروش کلمبیا را بر اساس چهار-سه-سه میچیند تا با حداکثر استفاده از وینگرها در حمله و دفاع، همیشه در تدارک یک حمله ویرانگر و یک دفاع پرقدرت باشد. انعطافپذیری این سیستم و شیفت یکی از وینگرها به مرکز زمین، با تبدیل شدن به چهار-سه-یک-دو انتخابی ایدهآل برای اجرای آنتیپرس مدنظر سی کیو است. در کلمبیا و با بازیکنانی کلیدی مثل رودریگز، فالکائو، باریوس، کوآدرادو و موریل، دست کیروش برای پرداختن به این فوتبال تاکتیکی تمامعیار کاملا باز است؛ اتفاقی که در بازی اول کوپا ۲۰۱۹ به بهترین شکل ممکن رقم خورد و آرژانتین با تمام ابرستارههایش به این دام تاکتیکی مرگبار افتاد. کارلوس کیروش حالا در قارهای دیگر، فرسنگها دورتر از ایران، دغدغهای جز تمرکز روی «مستطیل پاک سبز خوشرنگ» ندارد.
پربازدیدترینهای روزنامه ها