روزنامه ایران ورزشی
1398/04/19
راهی جز این نیست لیگ باید کوچک شود
حمیدرضا عربعزم فدراسیون فوتبال به برگزار نشدن رقابتهای لیگ برتر و تعویق قرعهکشی اگر یک بازی نمادین نباشد، فوتبال ایران را در مسیر صحت و درستی قرار میدهد. فدراسیون فوتبال در ظاهر گارد مناسبی مقابل باشگاهها اتخاذ کرده و قصد دارد تا از بین رفتن نواقص و کاستیهای ورزشگاهها، برگزاری لیگ را به تعویق بیندازد که اجرای این تصمیم بزرگ ملزومات بسیاری دارد که بعید است در این برهه و در فاصله اندکی که تا شروع لیگ باقی است، نواقص از میان برود، مگر آنکه فدراسیون فوتبال در اقدامی محیرالعقول به واقع بخواهد لیگ را تا بهبود اوضاع برگزار نکند که قطعا بازخوردهای بسیاری به دنبال خواهد داشت.
تنها راه حل برای اجرا شدن فرمان فدراسیون فوتبال کوچک کردن لیگ و برگزاری بازیها میان باشگاههایی است که تا حدودی به استانداردها نزدیک هستند به این دلیل که در این فرصت اندک تا شروع رقابتها هیچ تضمینی وجود ندارد که خواستههای فدراسیون فوتبال در شمارهدار شدن صندلیها و بلیت فروشی اینترنتی با کد ملی اجرایی شود و از آن سو دیگر امکاناتی که خواسته شده نظیر تأمین گیتهای ورودی، در ورزشگاهها تعبیه گردد. در این زمان محدود چگونه میتوان ورزشگاه نفت مسجد سلیمان را تجهیز کرد؟ ورزشگاهی که سکوهایش سیمانی است و هنوز صندلیدار نشده است؟ آیا عزمی راسخ وجود دارد که در فرصت محدود باقی مانده این ورزشگاه به همان شکلی که خواسته شده، آراسته شود؟ بعید است.
از میان باشگاههایی که امکانات خود را به سازمان لیگ معرفی کردهاند، انگشتشمار ورزشگاههایی توانستهاند به لحاظ برخورداری از استانداردهای کیفی نمره قبولی بگیرند و برخی ورزشگاهها نیز با ارفاق در بررسیها پذیرفته شدهاند اما به واقع تعداد این ورزشگاهها از تعداد انگشتان دو دست هم تجاوز نمیکند و این وضعیت در حالی اجرای خواستههای فدراسیون فوتبال را تهدید میکند که قرار است 16 تیم در رقابتهای فصل نوزدهم شرکت کنند.
تهدید به برگزار نشدن لیگ برتر به دلیل فقدان امکانات درست به مانند دیگر اهدافی میماند که هیچگاه در فوتبال ایران به سرانجام نرسیده است. همچون ماجرای واگذاری سرخابیها به بخش خصوصی یا پرداخت حق پخش به تیمها. به جز این موارد مسأله دیگری هم هست که هنوز در فوتبال ایران حل نشده. همین فدراسیون فوتبال به همراه اهرمهای فشارش در سازمان لیگ، بارها تیمهای بدهکار را تهدید به حذف از رقابتهای لیگ برتر کرد و حتی اعلام نمود که اجازه فعالیت آنها در نقل و انتقالات را نمیدهد اما آیا تغییری در رویه اقتصادی باشگاهها ایجاد شد؟
آیا بدهکاران همانطور که وعده داده شده بود از حضور در رقابتهای لیگ برتر محروم شدند یا به مانند سنوات گذشته در لیگ حضور یافتند؟ پاسخ روشن است. تمام این تهدیدات در بزنگاه آغاز لیگ از یاد رفت و لیگ برتر فوتبال ایران با همان قامت نیمهراست خود در مقابل دید عموم قرار گرفت؛ با انبوهی از ضعفها و نقصانهای بنیادین و اشکالات زیرساختی و در اوج فقدان شفافیت مالی. لیگ برتر به واقع از داشتن بسیاری از متدهای روز و حرفهای به دور است و هنوز نتوانسته از پوسته آماتور خود که در این سالها همواره زیر نام پرطمطراق «لیگ حرفهای» بوده، خارج شود و اصرار عجیبی به ادامه راه خود دارد.
راهحل اصولی و صحیح برای خروج از بنبستهای رسیدن به لیگ حرفهای اما حقیقتا کاستن از تعداد تیمهای حاضر در لیگ برتر است و مادامی که متولیان فوتبال اصرار به برگزاری لیگ برتر با این ابعاد داشته باشند، نمیتوان امیدی به از بین رفتن نواقص داشت. فوتبال ایران ظرفیتهای لازم برای برگزاری لیگ 16 تیمی را ندارد و فدراسیون فوتبال چنانچه میخواهد لیگی استاندارد و در همه ابعاد حرفهای را به نمایش بگذارد، باید در مسیر کاستن از تعداد تیمها قدم بردارد و یا در اقدامی جهادی در کمتر از یک سال ورزشگاهها را به همان استانداردهایی که خود خواسته تجهیز کند تا شاید از بروز اتفاقات مشابه که در فینال جام حذفی یا بازی میان پرسپولیس و سپاهان رخ داد، جلوگیری گردد.
پربازدیدترینهای روزنامه ها
سایر اخبار این روزنامه