روزنامه ایران ورزشی
1398/05/02
نگاه
سختگیری پس از جذب خارجیهاشروط مشروط فدراسیون فوتبال!
حمیدرضا عرب
در حالی که اغلب باشگاهها بازیکنان جدید خود را به خدمت گرفتهاند و این پروسه درحال پایان است، فدراسیون فوتبال با برگزاری جلسهای شروط جذب بازیکنان خارجی را به باشگاهها ابلاغ کرده است! فدراسیون فوتبال 3 شرط مهم را پیش روی باشگاهها قرار داده که هر یک قابل بحث است. نخستین سوالی که پس از نشست اخیر فدراسیون به ذهن میرسد این است که چرا چنین قوانینی از ماهها قبل به باشگاهها ابلاغ نشده و به چه دلیل اکنون که همه باشگاهها بازیکنان مورد نظر خود را گرفتهاند از اجرای چنین قوانینی پردهبرداری شده است؟ آیا اکنون که اغلب تیمها بخصوص بدهکاران بزرگ بازیکنان جدید خود را به خدمت گرفتهاند، تضمینی به اجرای این مفاد هست و اگر باشگاهی مرتکب تخلف شده باشد آیا با حضور بازیکنان جدیدشان مخالفت و قراردادهای جدید منتفی خواهد شد؟ فدراسیون فوتبال توضیحی درباره وضعیت تیمهایی که بدون درنظر گرفتن این شروط در هفتههای اخیر اقدام به جذب بازیکن کردهاند، نداده است که این خود یک ابهام بزرگ است.در بند یک این قانون آمده؛ باشگاههایی میتوانند بازیکن خارجی به خدمت بگیرند که در کمیته تعیین وضعیت پروندهای نداشته باشند و قراردادهایشان تسویه شده باشد. سوال این است که چرا فدراسیون فوتبال در طول فصل باشگاهها را مکلف به پرداخت حقوق بازیکنان نمیکند که کار به آخر فصل نکشد؟ به چه دلیل قانونی وجود ندارد که یک باشگاه به محض رسیدن به پایان فصل تمام مطالبات بازیکنان خود را هم داده باشد؟ چرا در میانههای لیگ این حساسیتها وجود ندارد؟
بند دیگری که فدراسیون فوتبال به آن تأکید کرده به تأیید رسیدن کیفیت بازیکنان خارجی است اما توضیحی درباره اینکه طی چه فرایندی کیفیت بازیکنان مورد تأیید قرار میگیرند، ارائه نشده است. لازم است باشگاهها و افکار عمومی بدانند که چه کمیتهای قرار است کیفیت بازیکنان را تأیید کنند؛ از چه راههایی؟ آیا تعداد بازیهای ملی بازیکنان خارجی مورد نظر ملاک است یا حضور در لیگهای حرفهای کشورهای خود و یا بازی در یکی از سطوح حرفهای لیگهای اروپایی؟ به نظر میرسد که فدراسیون فوتبال در خصوص اجرای این بند نیز با مشکلاتی مواجه خواهد شد به این دلیل که اساسا مربیگری در فوتبال سلیقهای است و چه بسا کمیته یا افراد مورد تأیید فدراسیون فوتبال که قرار است گزینههای باشگاهها را غربال کنند، بازیکنی را نپسندند اما مربیان باشگاهی نظر دیگری داشته باشند. فدراسیون فوتبال در این خصوص نیز باید تمام جزییات را مد نظر قرار دهد وگرنه تأیید یا حذف بازیکنان مورد نظر باشگاهها از سوی این کمیته با حاشیههایی همراه خواهد شد.
فدراسیون فوتبال در بخش دیگری از شروط خود باشگاهها را مکلف به پرداخت حقوق بازیکنان کرده است. پرسش دیگری که میتوان در مقابل تصمیمگیران قرار داد این است که چرا قانونگذار تنها به پرداخت حقوق بازیکنان خارجی توجه میکند و هیچ ارزشی برای قراردادهای که با بازیکنان وطنی منعقد میشود، قایل نیستند؟ آیا رویه درستی است که چون بازیکنان خارجی دستشان زودتر از بازیکنان ایرانی به دادگاه عالی ورزش در فیفا میرسد، باید بیشتر هوای آنها را داشت؟ اگر باشگاهی لقب فرهنگی را یدک میکشد یقینا باید در برابر بازیکنان و مربیان ایرانی نیز متعهد باشد که فدراسیون فوتبال هیچ گاه در قوانین خود تأکید سفت و سختی به این مهم نداشته است.
پربازدیدترینهای روزنامه ها