روزنامه ایران ورزشی
1398/05/17
در انتظار پایان سوءرفتار مالی باشگاهها
اگر مجمع تشکیل شود، اگر قوانین اجرا شوند
در انتظار پایان سوءرفتار مالی باشگاهها
فرشاد کاسنژاد
نه لازم است طبق آن راهکار قدیمی و عجیب و غریب محمد دادکان که این روزها از زبان دیگران تکرار میشود، فوتبال را برای اصلاح امورش تعطیل کنیم و نه لازم است به اندازه فدراسیون فوتبال ایران خود را به خواب زده باشیم. هیچکدام لازم نیست. ماجرا ساده و راه روشن است، با اجرای قوانین همانچه به محال شباهت پیدا کرده، قابل دسترس است.
فوتبال ایران دچار سوءرفتار بدعهدی است. گاه این سوءرفتار آنچنان شدت میگیرد که تمام درآمد یک باشگاه از بازی بازیکنانش در جام جهانی پای مطالبات یک بازیکن و جریمههای فیفا به دلیل بیتعهد بودن باشگاه دود میشود و به آسمان میرود. بدعهدیها به زیانهای بزرگ مالی و به ورشکستگی باشگاهها منجر شده اما همچنان فوتبال ایران نمیخواهد از این روش مدیریت دست بردارد.
حرفهای احمدرضا براتی، رئیس کمیته حقوقی و تدوین مقررات فدراسیون فوتبال اگر پیش از هر دادگاه دیگری، در فدراسیون فوتبال قابلیت اجرایی داشته باشد، بسیاری از بحرانهای اقتصادی فوتبال ایران و بحران مدیریت در باشگاهها حل میشود.
جادو و شعبدهای هم لازم نیست. براتی میگوید: «در مورد مقررات انضباطی جدید فیفا باید به این مسأله توجه کرد که این مقررات حدود یک ماه است منتشر شده و البته بنده پیش از این در خصوص مقررات جدید توضیحات تفصیلی از طریق سایت فدراسیون فوتبال و در تاریخ ۲۱ تیر ارائه دادم. از سویی بخش قابل توجهی از این مقررات در آییننامههای انضباطی و اخلاق ما دیده شده و در حال حاضر هم از طریق کمیتههای مختلف اجرا میشود. همچنین تطبیق کامل مقررات انضباطی فوتبال کشورمان با آیین نامه جدید فیفا مستلزم صرف مدت زمانی است که بتوانیم با در نظر داشتن مقررات و الزامات ملی و داخلی، الزامات بینالمللی را نیز در آن اعمال کنیم و البته از آنجایی که اصلاح مقررات انضباطی در صلاحیت مجمع عمومی است لذا تا قبل از تشکیل مجمع نمیتوان انتظار تغییر مقررات را داشت.»
بله، تا مجمع فدراسیون تشکیل شود و تا مقررات در این فدراسیون جدی گرفته شوند، این فرصت هست که باشگاهها چند برابر بیشتر ورشکسته باشند. مهمترین مسأله برای فیفا انضباط مالی است که در ایران نقض میشود. نقض قوانین باعث هزاران مشکل و صدها طلبکاری شده که سالهاست به فوتبال ایران چهرهای بیتعهد داده اما طبق قانون فیفا هر باشگاهی که طی دو ماه حقوق بازیکنش را پرداخت نکند، بازیکن بعد از یک اخطار کتبی و تعیین فرصت ۱۵ روزه میتواند قراردادش را فسخ کند. اگر این قانون که برای بازیکنان خارجی همیشه میتواند کارآیی داشته باشد، در فدراسیون فوتبال بهعنوان یک اصل برابر برای بازیکنان ایرانی نیز صدق کند، چه اتفاقات مبارکی را در باشگاهداری رقم میزند.
باشگاهها بر اساس بودجه خود بازیکن میخرند که بتوانند حقوق ماهیانه را پرداخت کنند. در بازار نقل و انتقالات هیچ باشگاهی بزرگتر از توان مالیاش پیشنهاد نمیدهد. قیمتها شکسته میشوند چون بازیکنها دیگر میدانند که پول واقعی میگیرند، نه اینکه مثلاً ۳ میلیارد قرارداد امضا کنند و امیدوار باشند که در پایان فصل فقط ۴۰ درصد دریافت خواهند کرد. باشگاهها به یک نظام قانونمند در قراردادها میرسند که بازیکنهای مؤثر خود را بر اساس رقم واقعی حفظ کنند. باشگاهها دیگر با سوءرفتار مالی چهره برند خود را مخدوش نمیکنند.
فدراسیون فوتبال اما به هیچکدام از این ثمرات توجه ندارد. فدراسیون به محتوا و اثرگذاری اجرای قوانین نگاه نمیکند و اهل مماشات است. تصور فدراسیون همیشه این بوده که با مماشات میتواند فوتبال را اداره کند. دنبال نتیجهاش میگردید؟ همین نمایشی که پیش روی شماست.
پربازدیدترینهای روزنامه ها