گل به خودی یا تلاش اصولگرایان برای پرونده سازی؟!

آفتاب یزد ـ رضا بردستانی: کیهان و پناهیان هر چه رشته بودند پنبه شد! البته منظور پناهیان دفاع از شفافیت یا چرایی عدم تصویب طرح شفافیت آراء نمایندگان نبود بلکه او با اطلاعات غلط و نصفه و نیمه‌ای که در دست داشت تلاش می‌کرد تا به نمایندگان اصلاح‌طلب و معتدل مجلس بتازد و آن‌ها را محکوم کند که نمی‌خواهند طرح شفافیت آرا در مجلس تصویب شود!
>حداد عادل ادعاهای کیهان را رد کرد!
جدای از اظهار نظرات برخی از چهره‌های تاثیرگذار در جبهه اصلاحات و فراکسیون امید حالا غلامعلی حداد عادل عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و یکی از رهبران جبهه اصولگرایی ـ اسلامگرایان! ـ به صراحت می‌گوید در مصلحت بودن مطلع شدن مردم از رای هر نماینده، تردید دارد.
این مسئله چیزی شبیه به اظهارات علی مطهری است که گفته بود: «شفافیت آرا» را برای همه نمایندگان مناسب نمی‌دانم. مطهری اگرچه به صراحت می‌گوید: به طور کلی با شفافیت آرا موافقم، اما در شرایط فعلی شفافیت آرا را برای همه نمایندگان مجلس مناسب نمی‌دانم. و این چنین دلیل مخالفت خود را توضیح می‌دهد که: دلیل مخالفتم برای شفافیت همه نمایندگان این است که در مسائل مورد اختلاف اگر آراء نمایندگان اعلام شود، بسیاری از آن‌ها در حوزه‌های انتخابیه خود مورد آزار و اذیت گروه‌های فشار قرار می‌گیرند. نزدیک به همین مضمون را در اظهارات حدادعادل نیز می‌توان دید خاصه آن که این نماینده ی سابق مجلس معتقد است: مردم اگر نماینده را انتخاب کرده و مورد قبول شان است باید اجازه دهند


تصمیم بگیرد.
>پناهیان با اطلاعات نصفه و نیمه فقط مغالطه کرد!
پناهیان که از اصل موضوع آن چنان که باید و شاید باخبر نبود، در حملاتی تند و توهین آمیز به گونه‌ای سخن گفت که هم مجلس را زیر سوال برد هم مجلس نشینان را! او مدعی شده بود مجلس نشینان نمی‌خواهند آرایی که برای برخی از طرح‌های مهم می‌دهند برملا شود البته پیکان حملات را به سمت نمایندگان اصلاح‌طلب مجلس گرفت و این همه ماجرایی است که کیهان را سراسیمه وارد جدال رسانه‌ای نامتوازن کرد!
کیهان احساس کرد پناهیان در ارائه سخنان خود جانب احتیاط را رعایت نکرده است و به دفاع تمام قد از او پرداخت و همه منتقدین پناهیان را به تیر ملامت گرفتار کرد غافل از اینکه، با اندکی فاصله از این غوغاسالاری رسانه‌ای نهایتاً همگان متوجه خواهند شد که اولاً طرح شفافیت آرا این نمایندگان همان طرحی است که نمایندگان اصلاح‌طلب به دنبال تصویب آن بوده‌اند و ثانیاً طرح شفافیت آرا به این سادگی‌ها هم که فکر می‌کنند حتی اگر مجلس به آن رای بدهد در مراحل بعدی از موانع تایید نهایی عبور نخواهد کرد!
با دقت در سخنان غلامعلی حداد عادل متوجه می‌شویم که فارغ از اصولگرایان و اصلاح‌طلبانِ حامی و مخالف این طرح، گویا نگرانی‌هایی در سطوح بالاتر وجود دارد که اگر این طرح در مجلس و حتی برخی دیگر از مراجع صاحب صلاحیت تصویب شود باعث خواهد شد تا بعضی از موضوعات را در تیررس انتقادات بسیار تند و البته قانونی قرار دهد.
حداد عادل گفته است: پیداست همه جنبه مثبت طرح شفافیت آرای نمایندگان را دیده‌اند که البته جنبه‌های مثبتی هم دارد ولی جنبه منفی آن را هم باید دید البته مسئله شفافیت آرا در جمع‌بندی کار مجلس شورای اسلامی اثر ندارد زیرا مجموعه‌ها را می‌خوانند و مثبت یا منفی نتیجه‌گیری می‌کنند.
حدادعادل این را نیز گفته است که با شفاف‌شدن آرا افرادی که جمع بندی آنها خلاف موج رسانه‌ای به‌وجود آمده و افکار عمومی باشد متهم خواهند شد و این قطعاً خلاف است!
>نوع برخورد کیهان با مخالفان فرضی طرح شفافیت آرا مصداق واقعی سخنان حداد عادل!
خواسته یا ناخواسته حدادعادل به مسئله مهمی اشاره می‌کند زیرا در همین ابتدای امر همگان شاهد بودند که کیهان با تاختن به برخی از نمایندگانی که به زعم کیهان به این طرح رای مخالف داده بودند و صدالبته بازهم به زعم کیهان از جناح و جبهه ی اصلاحات و اعتدال بوده اند؛ حتی اگر نامی از آنها در میان نبود آن چنان برخورد کرده بود که گویی هرکس در مجلس به طرح شفافیت‌آرا، رای مخالف داده عملاً به مردم توهین کرده است و یکی از کارکردهای اصلی نمایندگی در مجلس را زیر پا نهاد و از این رو دیگر صلاحیت نشستن بر صندلی مجلس را ندارد.
غلامعلی حداد عادل قطعاً با فضای رسانه‌ای دراخیتار اصولگرایان باخبر است زیرا با بیان اینکه برخی اوقات مخالفت با موج‌های رسانه‌ها و افکار عمومی شجاعت می‌طلبد، اظهار می‌دارد: در فضایی که کسی نتواند دلایل رای خلاف افکار عمومی خود را اعلام کند یا اینکه ابزار اعلام آن را نداشته باشد یا اعلام دلایل را مصلحت نداند آن فرد در نهایت متهم خواهد شد. کما این که دیدم کیهان همه ی اصلاح‌طلبان و اعتدالیون مجلس را از دم تیغ تیز انتقاد و اتهام گذرانید.
حال باید پرسید چرا عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام معتقد است در مصلحت بودن مطلع شدن مردم از رای هر نماینده تردید وجود دارد؟ و چرا مردم باید روز نخست که قصد رای‌دادن دارند بیشتر حواسشان را جمع کنند؟ آیا این فرضیه ی درستی است که اگر کسی مورد قبول است اجازه دهند خودش تصمیم بگیرد؟! آیا اگر با تبلیغات و جذاب سازی رای دهند و بعد دلایل بخواهند درست نیست و مردم باید در انتخاب خود دقت کنند؟
>«آش کشک خاله نیست» یعنی طرح شفافیت را تصویب نکنید!؟
بر خلاف بسیاری از دیگر موضع گیری‌ها، غلامعلی حداد عادل این بار بسیار موشکافانه به آسیب‌شناسی یک طرح دست زده است که اگرچه با بخش‌هایی از آن موافق نیستیم اما مصداق بیرونی اظهارات حداد عادل را پیش روی ما قرار داد آن هم با دو کلیدواژه؛ پناهیان ـ مجلس! اصرار بر این مهم داریم زیرا در همین ابتدای عمر شاهد بودیم که کیهان با نوشتن متنی با عنوان «آش کشک خاله نیست» آن چنان برخورد کرد که هر آن کس که به طرح شفافیت آراء نمایندگان رای منفی داده است باید از نمایندگی مجلس اخراج شود و این همان نگرانی است که دیگران نیز دارند با برملا شدن رای نمایندگان در برخی طرح‌های حساس و مهم دیگر امنیت روانی، اجتماعی و قانونی وجود نداشته باشد!
>از جهانگیری تا کدخدایی!
کدخدایی می‌گوید: سامانه انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات نسبت به شورای نگهبان موضوعیت ندارد! اوهمچنین مدعی است: مشروح مذاکرات شورای نگهبان منتشر می‌شود، اما به صورت کامل نیست! زیرا از نظر سخنگوی شورای نگهبان؛ در شورای نگهبان به جز آن بخشی که قانون منع کرده، بقیه موارد اصلا محرمانه نیست.
جهانگیری مطالبه‌اش از مجلس، تصویب این طرح است. او می‌گوید: شفافیت همه نهادهای حکومت از جمله دولت، مجلس، نهادهای حاکمیتی، شرکت‌های اقتصادی، مجمع تشخیص، شورای نگهبان در این لایحه گنجانده شده که چه مسائلی باید شفاف به مردم گفته شود و مذاکرات آنها که درباره مسائل عمومی مردم است باید منتشر شود.
در میانه واکنش‌ها و اظهارنظرات، مصطفی تاجزاده در توئیتی مطالبی را مطرح می‌کند. پس معلوم می‌شود جدال بر سر طرحی است که موافقت و مخالفت با آن اصل منازعه نیست بلکه شفافیت در تعاریف اولیه دچار اختلاف است که شفافیت برای کجا؟ تا کجا؟ برای کدام دستگاه‌ها و چرا؟
>شفافیت چیست و چرا شفافیت رای نمایندگان مردم مهم است؟
در همین رابطه، دکتر منصور ساعی، استادیار پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی می‌نویسد: این روزها موضوع «شفافیت رای نمایندگان» به لوایح و قوانین در پارلمان ایران با بحث و جدل‌های مختلفی در جامعه روبرو بوده است. عده‌ای بر لزوم شفافیت رای اصرار می‌ورزند و عده‌ای بر پوشیده و مکنون ماندن آن. سوال اینجا است که شفافیت چیست و چرا شفافیت رای نمایندگان مردم مهم است؟
شفافیت رای دولتمردان و نمایندگان مجلس به این معنا است که رای و تصمیم آنها در مورد لوایح و قوانین «رای شخصی و فردی» محسوب نمی‌شود، بلکه آنها به «نمایندگی از مردم» به یک لایحه و قانون رای می‌دهند. بنابراین، این رای با مسئولیت اجتماعی و ملی عجین است، زیرا تصمیم‌های شوراها و مجالس مختلف در ایران دارای پیامدها و تاثیرات مثبت و منفی اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی برجامعه و زندگی مردمان ایران زمین خواهد بود.
منصور ساعی ادامه می‌دهد: در واقع یک تصمیم و رای نمایندگان در پارلمان ایران باید شفاف باشد تا همگان بدانند که نمایندگان شان پای کدام لوایح و قوانین را امضا کرده‌اند یا به آن رای داده‌اند. در یک جامعه مردم‌سالار، کل حکومت و اطلاعات آن که شامل رای و تصمیم‌ها در مورد قوانین و سیاست‌های معطوف به منافع ملی و زندگی هم می‌شود، به مردم تعلق دارد. هر مالکی باید به دارایی خود(در اینجا رای و تصمیم نمایندگان و دولتمردان) دسترسی داشته باشد و از کم و کیف آن مطلع شود. نباید نمایندگان خود را مالک رای و تصمیم‌های خود در مورد مردم دانسته و خود را بی نیاز از پاسخگویی به شهروندان در برابر تصمیمات وعملکرد خود بدانند.
ساعی معتقد است: یکی از نتایج مثبت شفافیت رای، «پاسخگو بودن» نمایندگان و مسئولان در نهادهای قانونگذاری و سیاستگذاری در سطح ملی ومحلی در برابر تصمیم‌ها و علمکردهای خود است. و یک سوال؛ نقش رسانه در این میان چیست و رسانه‌ها چگونه می‌توانند به ایجاد شفافیت و پاسخگویی نهادهای قانونگذاری
کمک کنند؟
حجت الاسلام سلیمی اما همچنان بر طبل نظرات کیهانی می‌کوبد: اینکه عده‌ای از نمایندگان مجلس به مردم بگویند شما حق ندارید آرا را بدانید، توهین به مردم است؛ شفافیت حق مردم است.
نماینده مردم محلات در مجلس شورای اسلامی همچنان روی اعداد و ارقام مانده است: دو فوریتی طرح شفافیت آرا بیش از 174 امضا داشت اما 59 نفر به آن رای دادند؛ در همین باره باید آرای نمایندگان منتشر شود تا مردم بفهمند چه کسانی چنین طرحی را امضا کرده‌اند و سپس زیر امضاهایشان زده‌اند و اگر مردم این را بفهمند که نماینده‌شان بدون استدلال و منطق به طرحی و با لایحه‌ای رای داده، دیگر به وی رای نمی‌دهند.
>شفافیت، طرحی بی سرانجام است!
حالا و در ادامه این کشمکش‌ها به دو مسئله بسیار مهم می‌توان پی برد:
ـ این طرح در میان اصولگرایان و اصلاح‌طلبان موافقانی دارد و مخالفانی! پس تخطئه ی کیهانی و حملات توهین آمیز پناهیانی محلی از اعراب ندارد!
ـ این طرح در نهایت حتی اگر در مجلس هم تصویب شود در ادامه مسیر با مشکلاتی
رو در رو خواهد شد چون شفافیت یک مطالبه بزرگ، عمومی و همه جانبه نگرانه است پس باید پذیرفت اصولگرایان که خود از مهم ترین مخالفان تصویب این طرح بوده‌اند تلاش می‌کنند توپ مخالف با این طرح را در زمین اصلاحات بیاندازند در حالی که اصلاح‌طلبان اساساً با شفافیت تا هرکجا و با هر کیفیتی بدون استثنا و اگر و اما هیچ مشکلی ندارند!