روزنامه فرهیختگان
1398/07/03
گناهی نابخشودنی
نکته اول: صحنه فضای مجازی این روزها تابلوهایی از بیاخلاقی را به نمایش گذاشت. صحنههایی که بیش از هر زمان دیگر ضرورت ساماندهی این فضا را در پیش چشم عیان میکند.تکیه به خبری بیمنبع و براساس آن متهمکردن یکی از نمایندگان مجلس به فساد اخلاقی یکی از بستگانش که حتی اگر صحت داشت، نباید به شخصیت وی ربط داده میشد، یکی از نمونههای بیاخلاقی در فضای مجازی است که کام دوستان انقلاب اسلامی را تلخ کرده و لازم است تمام کسانی که دل در گروی ارزشهای انقلاب دارند آن را محکوم کنند و از مسئولان امر بخواهند تا آنجایی که امکان دارد ریشههای آن را بخشکانند.
باید این آموزه قرآنی را آویزه گوش کرد که «وَلَا یجْرِمَنَّکمْ شَنَانُ قَوْمٍ عَلَى أَلَّا تَعْدِلُوا ج اعْدِلُوا هوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى»
و باید این توصیه پیامبر رحمت را از یاد نبرد که فرمودند: «اِنَّ حُرمَةَ عِرض المُومِنِ کحُرمَةِ دمِه و مالِه»
بر این اساس این نوع بیاخلاقیها هم ظلم به فردی است که متهم به امور واهی و اثبات نشده میشود و هم ظلم به جامعه است که مردم آن دلداده الگوها و اسطورههای اخلاق هستند و یکی از برترین نمونههای آن را اخیرا در صحنههای باشکوه مجالس حسینی به عیان مشاهده کردیم.
نکته دوم: همانطور که ظلم به فرد و جامعه زشت و محکوم و خلاف تقوای فردی و تقوای جمعی است، ظلم به نظام اسلامی نیز ظلم مضاعفی است که متاسفانه برخی از شخصیتهای سیاسی که بیشتر و بهتر از دیگران باید از آن پرهیز داشته باشند، نسبت به آن بیمحاباتر و افسارگسیختهتر عمل میکنند.
از جمله این ظلمها، ظلمی است که پروانه سلحشوری، نماینده محترم مجلس در اظهارات و پیامهایی که در شبکههای اجتماعی منتشر کرد در حق نظام اسلامی به بهانه ماجرای خودسوزی سحر خدایاری روا داشت.
او از تریبون رسمی نظام با کاسبکاری از این ماجرا علنا و ناباورانه مردم را دعوت به براندازی نظامی کرد که امروز تمامقد در برابر دنیای استکبار ایستاده است و خواسته یا ناخواسته نظام مقدس جمهوری اسلامی را با نظام دیکتاتوری بنعلی در تونس مقایسه کرد.
تعجب از کسانی است که از ظلمی که عدهای با بیاخلاقی در حق ایشان در فضای مجازی انجام دادند، برآشفتند و گریبان دریدند، اما نسبت به ظلم فاحش ایشان و پنجه خونینی که بر چهره نظام کشیده شده، مهر سکوت بر لب زدند.
بیاخلاقی و بیتقوایی در متهمکردن واهی هر فرد، زشت و سزاوار سرزنش است و بدتر از آن بیتقوایی و بیاخلاقی نسبت به نظامی است که حتی وقتی امثال ایشان هم میخواهند از خود دفاع کنند باز هم به ارزشهای والای آن تمسک میجویند.
بهراستی آیا خدشه به آبروی یک فرد که حرمتی چون خون او دارد با خدشه به آبروی نظامی که با خون هزاران شهید آبیاری شده، قابل مقایسه است؟ و آیا چنین ظلم فاحشی به نظام مظلوم و البته مقتدری که امام راحل و رهبر معظم انقلاب اسلامی حفظ و حراست آن را از اوجب واجبات دانستهاند، جفا به خون آن خونینکفنان نیست؟ در هفته دفاع مقدس بکوشیم پاسدار چنین حرمتی باشیم.
پربازدیدترینهای روزنامه ها