صدای تنبیه‌هایی که شنیده می‌شود

جعفر بای‪-‬ یکی از آفت‌های بسیار قدیمی که متاسفانه در نظام آموزشی کشور مان هر از گاه اخبار را تحت تاثیر خودش قرار می‌دهد و وجدان عمومی را ملتهب و نگران می‌کند، وجود تنبیه بدنی است که متاسفانه همچنان با همه تغییر و تحولاتی که در نظام‌های آموزشی دنیا مطرح شده و باید کشور ما نیز از آن تبعیت کند، اما باز هم شاهدیم که این پدیده ناخوشایند همچنان مسئله ساز شده است. البته این موضوع از آفت‌های بسیار قدیمی است و در نظام آموزشی ما همچنان وجود دارد.
اگر این آفت را ریشه یابی کنیم به چند علت مهم برای آن خواهیم رسید؛ اولاً به دلیل مشکلات خانواده‌ها و معضلات نظام تربیتی که در کشور حاکم شده نسل دانش‌آموزان ما به سوی یک نوع ناهنجاری و ستیز با ارزش‌های اجتماعی روبرو هستند که سبب شده ناهنجاری‌های فراوانی را در رفتارشان شاهد باشیم. از طرف دیگر مشکلات فراوانی هم که نیروی انسانی وزارت آموزش و پرورش به خصوص معلمین با آن درگیر هستند و از طرف دیگر بی‌حوصلگی‌هایی که گریبان معلمین مان را گرفته است، سبب شده تا گاهی اوقات، کنترل از دست برخی معلمان خارج شده و مشکلات عدیده‌ای به‌وجود بیاید.
البته یک باور نادرستی هم وجود دارد که همچنان در روستاها حاکم است و آن هم این است که برای آموزش و ارتقاء ذهنی دانش‌آموزان تنبیه بدنی ممانعتی ندارد، چون گاهی اوقات پدران و مادران برای تربیت فرزندانشان از این ابزار استفاده می‌کنند!
در آموزش و پرورش درکنار تشویق، تنبیه هم باید وجود داشته باشد اما آنچه مسئله‌ساز شده نوع و شیوه تنبیه است، ما اصلا چیزی به نام تنبیه بدنی در نظام آموزشی نداریم و این کار ممنوعیت دارد بنابراین معلم نمی‌تواند برای آموزش و تربیت دانش آموزان از ابزار تنبیه بدنی استفاده کند. مشکل اصلی در نظام آموزشی کشور ما فقدان نظارت‌های لازم است، نبود نظارت‌ها سبب می‌شود که گاهی اوقات دانش آموزان در آن سوی درب کلاسها مورد تنبیه بدنی قرار بگیرند و این تنبیه گاهی اوقات چنان خشن است که صدایش در سطح ملی شنیده می‌شود. این گونه است که دانش آموز به مثابه یک کیسه بوکس، به ابزاری برای تخلیه فشارهای روحی و روانی برخی از معلم نما‌ها تبدیل می‌شود. این مظلومیت دانش‌آموزان ما است که نظام آموزشی کشور باید با اعمال قانون و اجرای مقررات لازم در این بخش، صراحتاً از چنین حوادثی ممانعت کند.ما نیاز به ابزارهای تشویقی برای یادگیری داریم و فراگیران باید با توجه به ارتقاء تحصیلی که داشتند مورد تشویق قرار بگیرند و بر عکس آن اگر فراگیران تنبلی کنند و تکالیف خود را انجام ندهند و در واقع غفلت کنند باید مورد تنبیه قرار بگیرند. تنها در ارتباط با مقوله‌های درسی باید در مقابل تشویق‌ها تنبیه هم صورت بگیرد. انواع تنبیه گاهی اوقات جریمه‌های مشق است گاهی بی توجهی و گاهی هم قهر معلم را شامل می‌شود.


روش‌های مختلفی وجود دارد که ما می‌توانیم از این شیوه‌ها برای تنبیه استفاده کنیم اما تنبیه بدنی در نظام آموزشی مدرن مطلقا ممنوع است و اگر در زمان‌های گذشته اتفاق می‌افتاده هم به عنوان آخرین ابزار و راهکار در نظر گرفته می‌شده است. آن هم در شرایطی که معلم دیگر چاره‌ای نداشت و هیچ ابزار دیگری برای تنبیه دانش آموز در اختیارش نبود، آن وقت هم در سطح بسیار پایین و بسیار ساده و معمولی تنبیه بدنی را برای دانش‌آموزان لحاظ می‌کرد؛ در حالی که همین هم در نظام آموزشی جدید مطلقاً ممنوع اعلام شده است. مشکل اصلی ما عدم تسلط در الگوهای مهم یا به روز بودن مهارت‌ها و دانش معلمان است. اگر معلمان از شیوه‌های پیشرفته و مدرن و روش‌های متناسب بهره مند بودند دیگر نیاز به استفاده از تنبیه بدنی نبود.
باید دانشگاه‌های تربیت معلم و فرهنگیان ما روش‌هایی را برای آموزش روش‌ها و شیوه‌های تدریس مناسب و مطلوب به معلمان آموزش دهند تا آنها بتوانند با دانش افزایی ضمن تدریس، روش‌های متناسب را برای یادگیری و فراگیری دانش آموزان استفاده کنند. به این صورت فرا گرفتن علوم برای دانش آموزان لذت بخش می‌شود و دانش آموز از حضورش در کلاس استفاده می‌کند. یعنی معلمان لذت یادگیری را با روش‌های مدرن و پیشرفته تدریس می‌توانند به کام دانش‌آموزان بچشانند و در چنین حالتی به هیچ عنوان دیگر دانش‌آموز به دنبال شیطنت و تنبلی نخواهد بود. وقتی فضای کلاس لذت بخش و نشاط آور باشد می‌تواند یک محیط بسیار مناسب برای رشد و ارتقاء همه جانبه دانش آموزان شود و ما استعدادهای بالقوه آنها را می‌توانیم با چنین شرایطی شکوفا کنیم تا بتوانند وظایف سنگین آینده را به نحو احسنت به دوش بکشد.