عسل دکترا در غرب و انگبین دوستان در میهن

دکتر ابراهیم جعفری‪-‬ یکی از رفتارهای ارزشمند فرهنگی که از دودهه پیش تاکنون در سطح جامعه متداول گردیده، نکوداشت اندیشمندان در زمان حیات آنان است.
روز چهارشنبه ۲۲ آبان ماه ۱۳۹۸ مراسم نکوداشت دکتر سیف الله سیف اللهی یکی از استادان جامعه شناسی ایران به همت دانشجویان پیشین ایشان در دانشگاه علامه طباطبایی و واحد علوم تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی که اکنون با پشت سر گذاردن مراحل آموزش عالی و دریافت دانشنامه دکتری همکار او شده اند با شکوه برگزار گردید.
جالب این که دختر ایشان دکتر سونیا سیف‌اللهی نیز بدون اطلاع قبلی پدر و مادرش صبح روز چهارشنبه برای حضور در این مراسم خودش را از لندن به تهران رساند تا به قول مادرش آنان را شگفت زده سازد.
اینجانب در مقطع کارشناسی طی سال تحصیلی ۶۴ -63 دانشجوی درس جامعه شناسی


توسعه دکتر سیف اللهی بودم که همزمان با تدریس، ریاست دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی را نیز بر عهده داشت. بعد از آن تا روز ۲۲ آبان ماه ۱۳۹۸ توفیق دیدارشان را از دست داده بودم ؛ زیرا در سن ۴۹ سالگی که با اعلام غیرمنتظره بازنشستگی ایشان همراه گردید از دانشکده ما جدا شدند.
هنگام ایراد سخن دکتر سیف اللهی، ابراز احساسات حاضران در سالن به اوج رسید و ایشان اظهار داشت: در زندگی هر انسانی لحظه‌های تاریخی وجود دارد که هیچگاه فراموش نمی‌گردد. روزی که در دانشگاه میشیگان از رساله دکتری خود دفاع کردم، استاد راهنما پس از بحث و تبادل نظر با هیئت داوران با صدای بلند خطاب به من گفت Hi Seif دفاع تو مورد پذیرش قرار گرفت و ... اما با نهایت اخلاص و صداقت به شما اعلام می دارم که نشست امروز که آشنایان، دوستان و دانشجویان قبلی و فعلی من حضور دارند و با دلی آکنده از عشق و علاقه به این محفل اُنس آمده‌اند به مراتب خاطره انگیزتر و گرامی‌تر از آن روز است زیرا با تمام وجود ثمره و میوه ۵۶ سال تلاش علمی خود را مشاهده و لمس می‌کنم. من عاشق معلمی هستم و تمام دانشجویانم را مانند فرزندان خود می‌دانم. این فرزندان امروز نشان دادند که اگر با صدق و صفا برای مردم تلاش کنیم پاداش آن را حتماً دریافت خواهیم کرد.
دکتر سیف اللهی همان گونه که سخنرانان اذعان داشتند فردی جدی، وقت شناس و متهعد در برابر دانشجویان است. این خصوصیت‌های برجسته را هریک از دوستان و همراهان در کتاب " یادگار عمر " که در این نشست به حاضران عرضه گردید یادآور شده اند.
نکته‌ای را که هیچیک از سخنرانان به آن نپرداختند و در کتاب هم به آن اشاره نشده ، این است که دکتر سیف اللهی هر بار به کلاس می‌آمد، چند کتاب به زبان انگلیسی با خود همراه می آورد و ضمن معرفی نویسندگان کتاب‌ها، نکته‌های تازه‌ای از مطالب
درج شده را بازگو می‌کرد.