انگیزه‌های شادمانی جمعی

دکتر ابراهیم جعفری‪-‬ در تاریخ هر کشوری روزهای منحصر به فردی وجود دارد که از حافظه تاریخی مردم هیچگاه محو نخواهد شد. ۸ آذر ماه سال ۱۳۷۶ بعد از مسابقه تیم های ملی فوتبال ایران و استرالیا که با نتیجه مساوی ۲-۲ منجر
به راه یابی ایران به جام جهانی فرانسه گردید و به حماسه - ملبورن مشهور شد در اکثر شهرهای ایران و به ویژه تهران بزرگ هنگامه ای از شور و نشاط مردم اعم از زن و مرد ، پیر و جوان ،
روستایی و شهری برپا گردید که مدت ها
در گفتمان عمومی جاری و ساری بود.


اینجانب که مسابقه را در وزارت جهاد سازندگی(سابق) واقع در خیابان طالقانی از تلویزیون تماشا می‌کردم شاهد بودم که تا قبل از شروع نیمه دوم مسابقه مکان های
عمومی و خیابان های مرکزی تهران بسیار آرام و در شرایط عادی بود اما بعد از مسابقه که مشخص گردید ایران مسافر جام جهانی شده است وضعیتی در خیابان ها و میادین شهر به وجود آمد که به راستی می‌توان آن پدیده را شور اجتماعی نامید.
در عصر کنونی صاحب نظران نیرومندترین قدرت را در جهان افکارعمومی
‏ Public Opnio- جوامع می دانند. افکار عمومی ضمیر باطنی یک ملت است که بدون در نظر گرفتن آن هیچ طرح و
برنامه ای در سطح کشورها به نتیجه مطلوب نخواهد رسید.
به نظر بنده موج‌های نیرومند شعف و شادمانی مردم که در آن روز مانند چشمه از هر کوی و برزن جوشید به رودهای خروشان مردم متصل شد و جلوه درخشانی از افکار عمومی را به نمایش گذارد.
فراموش نمی کنم این رویداد به شدت مورد توجه محافل علمی و دانشگاه‌ها نیز واقع شد و استادان مراکز آموزش عالی در کلاس‌ها و محافل آکادمیک در مورد آن به گفت و گو با دانشجویان و ... می‌پرداختند. یکی از چهره‌های علمی که این موضوع را مورد تجزیه و تحلیل جدی و عمیق قرار داد ، دکتر پرویز پیران استاد جامعه شناسی دانشگاه علامه طباطبایی بود که در یک میزگرد دوساعته با جمعی از اعضای هیات تحریریه روزنامه اطلاعات به ابعاد گوناگون آن پرداخت و خاطرنشان ساخت که حضور گسترده و پرشور همه اقشار جامعه را در روز ۸ آذرماه ۷۶ از منظرهای مختلف علمی می‌توان در قالب پایان نامه‌های مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری طرح نموده و مورد واکاوی قرار داد. حاصل این نشست در روز ۲۷ اسفند ماه همان سال در روزنامه همشهری انعکاس یافت. دکتر پیران بروز ناگهانی این واقعه را نشانه روشنی از مطالبه‌های جوانان و اعلام نیازهایی دانست که در شرایط عادی امکان درک آن توسط مدیران و مسئولان وجود ندارد. در عین حال بی توجهی به این موارد را فاصله گیری از عقلانیت و جامعه مدنی قلمداد می‌کند.
با توجه به موارد بالا می‌توان ۸ آذر ماه ۱۳۷۶ را یکی از روزهای تاریخ ایران قلمداد کرد که افکار عمومی به برجسته ترین شکل ممکن خود را نمایان ساخت.