روزنامه ایران ورزشی
1398/10/19
امید ما امروز دست شماست
فرشاد کاسنژاداین باری که روی دوش پسران تیم امید است، کوچک و سبک نیست. آنها برای جبران چهار دهه ناکامی در صعود به المپیک میجنگند و البته میدانند که این آخرین فرصت برای نمایش در المپیک است.
المپیک از دورههای آینده فوتبال چمنی را نمیپذیرد و این فرصت آخر است تا بتوانیم رویای نمایش بازیکنان امید ایران را در المپیک ببینیم اما فقط این نکات باری روی دوش بازیکنان نیست. بازیکنان امید تمام بیبرنامه بودنهای تیم امید بخصوص در یک سال اخیر را روی دوش خود دارند و برای جبران تمام سوءمدیریتها باید بجنگند.
اسمهای آنها را که مرور میکنیم، باتجربههایی مثل امید نورافکن، اللهیار صیادمنش، محمد محبی، رضا شکاری و مهدی قائدی را میبینیم. بازیکنانی که میدانهای بزرگ دیدهاند و در وحشت رویاروییهای سخت نیستند اما تیم امید چهرههای شاخص پرشماری دارد. حبیب فرعباسی در نفت مسجد سلیمان روزهای خوبی را پشت سرگذاشته و دروازهبان قابل و محکمی است، شماره یک تیم امید که میتواند غافلگیرمان کند و بدرخشد. معراج اسماعیلی رقیب سرسخت اوست. حسین ساکی، مهران درخشانیفر، مجتبی نجاریان، شاهین طاهرخانی، سینا زامهران، امیر روستایی، مهدی مهدیخانی و دیگران هرکدام صاحب تجربه بازی در لیگ برتر هستند. علی شجاعی، جعفر سلمانی، رضا جبیره، متین کریمزاده، عارف آغاسی و دیگران در تیم امید میتوانند امیدهای بزرگی بسازند.
اینها نسل تازهای برای فوتبال ایران هستند، بازیکنانی مستعد و جوان که درخشش آنها در تیم امید شاید بسیاری از آنها را صاحب موقعیتهای درخشان حرفهای کند.
تیم امید در بازی اول باید مقابل ازبکستان بازی کند. بازیهای بعدی هم پرماجرا و سخت هستند. چین و کرهجنوبی میتوانند حریفانی دشوار برای ما باشند اما گام اول تیم امید، فردا ساعت ۱۳:۴۵ دقیقه مقابل ازبکستان میتواند دروازه موفقیت را به روی پسران تیم امید بگشاید. حمید استیلی ارزش بازی اول را برای این تیم میداند. تیمی که تدارک خوبی را پشت سر نگذاشته، در بازی اول میتواند روز سختی داشته باشد و استیلی باید تمام انرژیاش را برای پریدن از مانع اول خرج کند.
عیار تیم امید را در بازی اول خواهیم شناخت و آنگاه بهتر میتوان درباره تیمی که بین چند مربی دست به دست تعارف شده و چرخیده، حرف زد. تیم امید فارغ از تمام نقدهایی که به عملکرد مدیرانش وارد است، حالا تنها به یک کلمه نیاز دارد و آن هم برگرفته از نامش است: امید.
پسران شاداب و پرامیدی را در تیم امید میشناسیم، بازیکنانی که رویاهای بزرگی را جستوجو میکنند و میدانند که همین رقابتها و صعود به المپیک چه تأثیرات بزرگی در سرنوشت حرفهای آنها خواهد داشت. ما نیز آرزوهای بزرگ برای آنها داریم، در فوتبالی که با بحرانهایش امید را هر روز کمرنگ میکند.
پربازدیدترینهای روزنامه ها