ویژگی‌های یک سفیر

فریدون مجلسی‪-‬ ماموریت یک سفیر در کشوری دیگر در طول سال ها تغییرات بسیاری را به خود دیده است. روزگاری سفرا باید اخبار و تحولات کشور محل اقامت خود را به مبدا می فرستادند و چه بسا بعد از چندین روز نتیجه رد و بدل شدن این اخبار به دست آنها می‌رسید تا اقدامات مقتضی را انجام دهند. علاوه بر این سفرا در مهمانی هایی شرکت می کردند یا مهمانی می‌دادند برای آشنایی بیشتر با طرف دیگر. در برخی کشورها که روابط جدی تر بود این سفرا نقش جلوگیری از وقوع جنگ داشتند یا صلحی را پدید می آوردند.
اما امروزه با پیشرفت چشمگیر ارتباطات، کل گزارش‌هایی که یک سفیر می‌خواهد ارسال کند قبلا توسط خبرگزاری ها نه تنها به دست دولت‌ها بلکه به مردم عادی هم رسیده است. این وضعیت جدید کار سفرا را پیچیده و مشکل تر کرده است. بنابراین نسبت به اخبار یک سفیر نهایتا بتواند تحلیل را ارائه کند. از آنجایی که وظیفه سفیر، دفاع از منافع کشورش در کشور مقصد است باید گفت در روزگار فعلی این منافع بیشتر رنگ اقتصادی به خود گرفته است. بعد از جنگ جهانی دوم ماهیت اقتصادی سفارتخانه‌ها بیشتر شد و سفرای کشورهایی چون ژاپن و کره جنوبی سفارتخانه را به عنوان آژانسی برای تولیدکنندگان کشور خود در نظر می گرفتند تا تجارت آنها را تسهیل کنند. بنابراین یک وظیفه مهم سفیر این است که با تعادل بخشی از طریق قدرت سیاسی و اطلاعات اقتصادی روابط با کشور مقصد را در مسیر صحیح هدایت کند. امروز سفیر باید علاوه بر دانش و تجربه، زبان دان و آگاه به اصول روابط
بین الملل و روابط اقتصادی بین الملل باشد.
یکی دیگر از مواردی که در انتخاب سفیر اهمیت دارد اولویت هر کشوری است. به عنوان نمونه برای ایران کشوری نظیر عراق با توجه به ظرفیت‌های تقویت مناسبات اقتصادی و سیاسی فی مابین در درجه اول قرار می گیرد و لازم است در انتخاب سفیر این کشور نهایت دقت صورت گیرد.


اولویت های دیگر شامل ترکیه، افغانستان، انگلیس، آلمان
و فرانسه است. هرکدام از این کشورها بنا به دلایلی در اولویت قرار می گیرند. اهمیت انتخاب سفیر آگاه و با تجربه در این کشورها مضاعف است. در سایر کشورهایی که در ردیف دوم و سوم قرار می گیرند نیز باید گفت اگر سفرا بتوانند از ظرفیت‌های کشور محل ماموریت استفاده کنند و آن را به پایگاهی برای تقویت مناسبات اقتصادی تبدیل کنند موفق به ایجاد یک ظرفیت جدید در راستای منافع ملی شده اند در غیر این صورت آنها از کشوری که در آن مامور شده‌اند تنها به عنوان استراحتگاهی
استفاده می‌کنند که از سوی مدیر بالادستی به عنوان یک پاداش به آنها اعطا شده است.