چرا ترامپ مادورو را از قدرت برکنار کرد؟
حملات هوایی اخیر به کاراکاس بار دیگر این پرسش را مطرح کرده که چرا ترامپ به ونزوئلا حمله کرده است. گفتوگویی افشاگرانه با رئیس دفتر کاخ سفید نشان میدهد که حذف مادورو نه یک گزینه فرعی، بلکه یکی از اولویتهای اصلی ترامپ بوده است. حملات هوایی به کاراکاس در سوم ژانویه بر تلاش ایالات متحده برای کنار زدن نیکلاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا، از طریق زور نظامی تاکید کرد. گفتوگویی که اواخر دسامبر در مجله ونتی فیر منتشر شد، از پیش نشان میداد که این موضوع به یکی از اولویتهای اصلی دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، تبدیل شده است. این مصاحبه در زمان انتشار بازتاب گستردهای داشت، زیرا سوزی وایلس، رئیس دفتر ترامپ، گفته بود رئیسش میخواهد آنقدر قایقها را منفجر کند تا مادورو تسلیم شود؛ اصطلاحی آمریکایی برای درخواست بخشش. این جمله اشارهای بود به کارزار چندماهه آمریکا برای نابودی قایقهایی که گفته میشود در قاچاق مواد مخدر ونزوئلا نقش داشتند. در ابتدا به نظر میرسید تمرکز اصلی ترامپ بر مواد مخدر است. او سالهاست تلاش میکرد، راههای قاچاق مواد به آمریکا را مسدود کند و بتازگی نیز فنتانیل را، که یکی از اهداف هر دو دوره ریاستجمهوریاش بوده، سلاح کشتار جمعی خواند. طبق این گزارش به نظر میرسد مادورو، که از سال ۲۰۱۳ قدرت را در ونزوئلا در دست دارد، به هدف اصلی کارزار ترامپ تبدیل شده بود. «پل هر»، دیپلمات بازنشسته بریتانیایی و مدیر موقت مرکز مطالعات آمریکای لاتین دانشگاه بوستون، میگوید: ایده این بود که با مادورو بر سر اخراج مهاجران به توافق برسند، شاید امتیازهایی نفتی برای آمریکاییها بگیرند و نوعی معامله تجاری انجام دهند که به او اجازه دهد در قدرت بماند اما این طور نشد.
عطش تغییر؟
سرنگونی مادورو با این که به نظر می رسید کار سادهای نباشد، اما از نظر دولت ترامپ نسبت به درگیریهای پیچیده در اوکراین و غزه هدفی دستیافتنیتر بود. حذف مادورو همچنین با راهبرد امنیت ملی دولت دوم ترامپ همخوانی دارد؛ راهبردی که بار دیگر بر آنچه واشنگتن حوزه نفوذ خود در نیمکره غربی میداند تمرکز میکند؛ منطقهای که قاره آمریکا و در حاشیه آن، اروپای غربی را در بر میگیرد. «خسوس رنزولو»، تحلیلگر سیاست آمریکای لاتین در موسسه آلمانی مطالعات جهانی و منطقهای، میگوید مارکو روبیو، وزیر خارجه ترامپ و از چهرههای تندرو و مخالف سرسخت حکومت مادورو، این وضعیت را فرصتی برای افزایش فشار بر کوبا نیز می داند.
روایت رسانه آلمانی از تحولات ۲۴ ساعت گذشته
آنچه در روایت تازه دویچهوله برجسته میشود، نه صرفا تغییر سیاست آمریکا در قبال ونزوئلا، بلکه تغییر منطق تصمیمگیری در دولت دوم ترامپ است. ونزوئلا در این چارچوب نه یک پرونده ژئوپلیتیک پیچیده، بلکه فرصتی برای حلوفصل سریع و تولید دستاورد سیاسی است. ترامپ در غزه و اوکراین با بازیگرانی چندلایه، ساختارهای امنیتی پیچیده و هزینههای جهانی روبهرو است. ونزوئلا اما، از نگاه کاخ سفید، کشوری منزوی، تحریمشده و فاقد پشتیبانی جدی بینالمللی است. همین تصور، آن را به گزینهای جذاب برای نمایش قدرت تبدیل کرد. نکته مهمتر، شخصی شدن تقابل است. در روایت تحلیلگران آمریکایی، مادورو دیگر صرفا یک دیکتاتور نامشروع نبود، بلکه نمادی از «شکست حلنشده» دوره اول ترامپ بود؛ پروندهای که حالا میتواند به نام او بسته شود. در این میان، دموکراسی و حقوق بشر بیش از آنکه هدف باشند، ابزار مشروعیتبخشیاند. حمایت از اپوزیسیون، جایزه نوبل ماچادو و ادبیات ضد دیکتاتوری، همگی در خدمت پروژهای بزرگتر قرار میگیرند: بازسازی تصویر ترامپ بهعنوان رئیسجمهوری که «مسائل حلنشده» را یکییکی جمع میکند.

