‌جوان‌گرایی عملی درس دقیقی به فوتبال ایران 

دستگردی عصر یک‌شنبه میزبان دیداری بود که نتیجه آن صرفاً اعداد نقش بسته بر اسکوربورد ورزشگاه نبود که برتری پیکان مقابل استقلال را به رخ می‌کشید. دیداری که نکته‌های جالب توجهی داشت برای پرداختن. از پایان دادن به رکورد ۱۶ سال بدون باخت بودن استقلال مقابل پیکان گرفته تا از دست رفتن سه امتیاز حساسی که می‌تواند آبی‌پوشان پایتخت را عملاً از صدر جدول و حتی کورس قهرمانی دور کند، اما نتیجه به‌جا مانده از این دیدار، چیزی فراتر وضعیت ساپینتو و شاگردانش در پی باخت یک بر صفر به پیکان بود. 
در واقع این دیدار، تقابل و تفاوت دو دیدگاه در فوتبال ایران بود. نخست نگاهی که فوتبال را با نام‌ها و سابقه‌ها تعریف می‌کند و البته نگاهی دیگر که از اعتماد به جوانان سرچشمه می‌گیرد. جوانانی با انگیزه و انرژی که اعتماد به آنها جسارت می‌خواهد، همان مورد خاصی که اکثر مربیان ندارند یا اگر هم دارند خرجش نمی‌کنند. 
نخستین چیزی که قبل از به صدا درآمدن سوت آغاز این دیدار و در پی روانه شدن بازیکنان دو تیم به میدان نظر همه را به خود جلب کرد، حضور آرمین عباسی درون چهارچوب دروازه خودروسازان بود. جوانی ۱۹ ساله با قد و قواره‌ای ۱۸۲ سانتی‌متری و البته متفاوت از سایر گلر‌ها که عمدتاً یکی از شاخصه‌هایشان قد و بالای‌شان است. عباسی سرتاپا زردپوش، تنها جوان ترکیب پیکان در این دیدار نبود و سعید دقیقی علاوه بر او در طول بازی دشواری که با استقلالی‌های مدعی داشت، به ایلیا کرمی ۱۷ ساله، افشین صادقی ۲۰ ساله، امیرعلی مددی‌زاده ۲۱ ساله، مهدی نجفی، عرفان جمشیدی ۲۲ ساله و بهزاد اسلامی ۲۳ ساله نیز اعتماد کرد و اتفاقاً نتیجه آن را هم دید. 
پیکان روی کاغذ ترکیبی جوان داشت و کم‌تجربه، اما در زمین بازی منسجم بود و با اعتماد به نفس بالا ثابت کرد که جوان‌گرایی اگر از روی برنامه باشد و اصولی، نه فقط ریسک نیست که می‌تواند برگ برنده هم باشد. نکته کلیدی این بازی هم دقیقاً همین مسئله بود. سعید دقیقی به شاگردانش اعتماد و اعتقاد داشت. اعتمادی فراتر از شعار یا حتی اجبار. او هم می‌توانست مثل بسیاری در حرف، جوانگرایی را حائز اهمیت بخواند و در عمل، سراغ بازیکنان باتجربه و گرانقیمت برود، اما مسیری دیگر را در پیش گرفت. در واقع همین اعتماد بود که باعث شد بازیکنان جوان پیکان اشتباه کنند، اما نترسند. تصمیم بگیرند، اما عقب ننشینند و دست‌آخر تیمی، چون استقلال که برای صدرنشینی و قهرمانی می‌جنگد را از ریتم همیشگی خارج کنند. 


در فوتبال ایران سال‌هاست که جوان‌گرایی صرفاً یک واژه تزئینی در سخنرانی‌هاست که همه صرفاً از آن حرف می‌زنند. پیکان، اما در هفته نوزدهم لیگ بیست و پنجم ثابت کرد اگر اصولی در این مسیر گام برداریم، جوانگرایی نه فقط نقطه ضعف نخواهد بود که برعکس می‌تواند عامل محرک تیم هم باشد. هرچند که این دیدگاه صرفاً به جنبه‌های فنی محدود نمی‌شود و در چرخه اقتصادی تیم‌ها و فوتبال نیز تأثیر بسزایی دارد. اعتماد به جوانان نه فقط هزینه‌ها را کاهش می‌دهد و آینده را تضمین می‌کند، بلکه می‌تواند بازیکنان را از مصرف‌کننده بودجه به سرمایه‌های باشگاه تبدیل کند و عاملی برای درآمدزایی هم باشد. مسئله‌ای که تیم‌های مطرح دنیا سال‌های سال است که آن را سرلوحه کار خود قرار داده‌اند. 
شاید عملی شدن این پروژه در تیم‌هایی، چون پرسپولیس و استقلال که هوادارانشان همواره از آنها توقع قهرمانی دارند سخت باشد، اما تجربه ثابت کرده اعتماد به جوان‌ها نتیجه می‌دهد، همانطور که پرسپولیس در زمان برانکو در مقطعی به دلیل بسته بودن پنجره نقل و انتقالات از سر اجبار به استفاده از جوانان تیمش روی آورد و اتفاقاً نتیجه هم گرفت. ولی جای تأسف دارد که مدیران و مربیان ترجیح‌شان آماده‌خوری است و دست گذاشت روی نام‌هایی که هزینه‌های گزافی دارند، اما تضمین‌کننده موفقیت نیستند.