قرنطينه قم از اختيارات وزيربهداشت نبود

آرمان ملي- سهيل ثابت: چند هفته‌اي است که جامعه درگير شيوع ويروس کرونا شده و از مسئولان گرفته تا متخصصين سلامت و پزشکي و مردم عادي درصددند تا هر چه زودتر ريشه اين ويروس از کشور کنده شود و جامعه از اين بحران به سلامت گذر کند. با اين حال چندي است که بحث قرنطينه برخي شهر‌هاي درگير کرونا، از سوي چهره‌هاي سياسي يا مسئول مطرح مي‌شود اما دولت بارها اعلام نموده که فعلا عزمي براي قرنطينه شهرها ندارد. اين در حالي است که در کشورهاي اروپايي چون ايتاليا دولت همه کشور را قرنطينه کرده و مقررات خاصي براي آمد و شد در نظر گرفته است. البته آنطور که گفته مي‌شود طبق قوانين سازمان جهاني بهداشت هر دولتي که اعلام قرنطينه کند بايد مايحتاج و حقوق روزانه مردم را تامين کند. در اين راستا بسياري بر اين عقيده‌اند که دولت به جهت اينکه به لحاظ اقتصادي توانايي تامين مايحتاج مردم و پرداخت حقوق همه جامعه را ندارد، صرفا بر پيشگيري ويروس توسط خود مردم تمرکز کرده و انتظار دارد مردم در منزل بمانند و براي اعلام قرنطينه تصميم نمي‌گيرد. آنچه مشخص است گذشتن از اين بحران عزم ملي طلب مي‌کند يعني مسئولان و مردم بايد به يکديگر کمک کنند تا با هم از اين شرايط عبور کنيم. مسئولان با انديشيدن تمهيداتي براي کنترل و مهار اين ويروس و مردم نيز با قرنطينه کردن خود در خانه و پرهيز از عبور و مرورهاي درون شهري و برون شهري مي‌توانند در اين راه ياري رسان باشند. براي بررسي نحوه مواجهه مردم و مسئولان با بحران کرونا، لزوم حمايت دولت از اقشار کارگر و کارمند و قرنطينه شهرها «آرمان ملي» با پروانه مافي رئيس فراکسيون خانواده مجلس و نماينده تهران به گفت‌وگو پرداخته است که مي‌خوانيد:
مواجهه دولت و مردم با ويروس کرونا را در شرايط فعلي چگونه ارزيابي مي‌کنيد؟
شرايط فعلي جامعه از جهت وضعيت بهداشتي و زندگي عادي مردم بايد به طور جدي مورد نظر قرار گيرد. وقتي که به مردم مي‌گوييم در خانه بنشينيد تکليف کارگران و افرادي که روزمزد هستند و اگر در طول روز کار نکنند نمي‌توانند درآمدي کسب کنند، چه مي‌شود؟ اکنون من شخصا مراجعات متعددي دارم اعم از زنان سرپرست خانوار يا مرداني که روزمزد کار مي‌کنند. اينها مي‌گويند قبول! ما در خانه مي‌نشينيم اما چه کسي به ما غذا مي‌دهد و مخارج روزانه ما را تامين مي‌کند؟ اين مساله مهمي درخصوص کارگران و کساني است که روزمزد هستند و دولت بايد براي اين مساله راه حل داشته باشد. از سوي ديگر بحث کارمندان نيز جدي است. ما نمايندگان مجلس با فشار به دولت باعث شديم که دولت مدارس و دانشگاه را تعطيل کنند که اين تعطيلي‌ها کنترل نسبتا مناسبي در برابر گسترش ويروس ايجاد کرد، اما کارمندان مجبورند هر روز سر کار بروند و نمي‌توان آنها را در نظر نگرفت. همان‌طور که ديده مي‌شود با تاسف بسيار که نظام پزشکي نيز در اين زمينه قرباني مي‌دهد. از اين جهت بايد تکليف ادارات، بانک‌ها و کارمنداني که مجبورند سر کار بروند روشن شود. اين قشر نيز شهروندان ما هستند و نمي‌توانيم نسبت به آنها بي‌تفاوت باشيم. لذا بحث قرنطينه کاملا بايد جدي گرفته شود. ايتاليا در ابتداي گسترش ويروس مقداري مقاومت کرد اما به نظر مي‌رسد که پذيرفته است که کشور 60 ميليوني را به طور کامل قرنطينه کرده و قواعد قرنطينه را عملي کند. اين موضوع بايد از سوي مسئولان جدي گرفته شود. از طرف ديگر مردم نيز بايد گوش دهند و وقتي گفته مي‌شود که در خانه بمانيد و بيرون نياييد، اين مساله را شوخي تلقي نکنند و اجازه ندهند ويروس تمام کشور را آلوده کند. هنوز در برخي نقاط کشور کمتر تحت تاثير ويروس قرار دارند. اگر اين زنجيره قطع شود و سفرها و رفت و آمدهاي درون شهري و برون شهري کاهش پيدا کرده و به صفر برسد، مي‌توانيم بر اين بيماري غلبه کنيم. همچنان که چين نيز با همه جمعيت زيادي که دارد توانست اين کار را انجام دهد.
برخي مطرح مي‌کنند که دولت اگر اقدامات پيشگيرانه‌اي مثل قرنطينه قم انجام مي‌داد شايد اين ويروس بدين حد گسترش نمي‌يافت؛ تحليل شما چيست؟


بله همينطور است البته من وزير بهداشت، درمان و آموزش پزشکي را مقصر نمي‌دانم چون طبق اطلاعاتي که داريم وي در زمان خودش بحث قرنطينه قم را مطرح کرد و فشار هم آورد اما اين اجازه داده نشد. يعني اين مساله خارج از اختيارات وزير بوده است. کساني که اين تصميم را گرفتند و اجازه ندادند قرنطينه شدن شهر در گام اول اعمال شود، بايد پاسخگو باشند که چرا به حرف وزير هم توجه نکردند.
براساس قانون سازمان جهاني بهداشت هر دولتي که بخواهد شهري را قرنطينه کند بايد تامين حقوق و معيشت مردم را به‌عهده بگيرد؛ از ديدگاه شما در صورت وجود اراده‌اي براي قرنطينه شهرها دولت توانايي اين مساله را در جهت تحت پوشش قرار دادن حقوق و تامين مايحتاج مردم دارد؟
بالاخر دولت بايد کار خود را انجام دهد چرا که قرنطينه ابزار و شرايط خود را دارد و براساس آن شرايطي که تعيين مي‌کند بايد مديريت صورت گيرد. اين نمي‌شود که بگوييم مردم از خانه بيرون نيايند، سرکار نروند درآمد هم کسب نکنند. پس از کجا مايحتاج روزانه خود را تامين کنند، معيشت آنها چگونه تامين شود؟ مراجعان بسياري داشتم که مردم به صورت تلفني گفتند در راستاي قرنطينه خانگي چندين روز است که در خانه مانده و سر کار نرفتند اما اکنون چيزي براي خوردن ندارند. شايد من بتوانم 10 يا 15 نفررا حمايت کنم که کارشان درست شود اما آيا اين شيوه مراجعه فردي مردم به نماينده مي‌تواند مشکلات افراد را حل کند؟ بالاخره وقتي دولت به مردم مي‌گويد از خانه بيرون نياييد بايد مايحتاج مردم را تامين کند.