انسان مدرن و تفرعن نابجا

سارا هوشمندی: نمرود خدا را به جنگ طلبید و با مگسی هلاک شد؛ فرعون ندای «انا ربکم الاعلی» سر داد و غرق شد؛ انسان مدرن دم از «خدا مُرد» زد و در مواجهه با موجودی میکرونی مثل #کرونا ویروس، ناتوان‌تر از همیشه به اضطرار رسید. انسان مدرن عقل‌گرای علم‌زده که جایگاهی برای معنویت قائل نبود، حالا در یک بهت عمیق فرورفته و چنان احساس ضعف کرده که در پیشرفته‌ترین کشورها، مهم‌ترین مقامات رسمی، «روز دعا» اعلام می‌کنند و توسل به قدرت لایزال الهی را مطمئن‌ترین راه نجات می‌دانند!   * چه کرده‌ای کرونا! محاسبات جهان را به ‌هم ریخته‌ای و تصویر بهشت‌گونه‌ سرزمین‌های به ظاهر متمدن جهان اول را در مقابل چشم جهانیان شکسته‌ای! تصویر ترک‌خورده‌ای که برای مردمان به استثمار کشیده‌ جهان سوم حتما یک نقطه‌ عطف مهم برای اعتماد و اتکا به خود خواهد بود. امروز توفان تو، پرده‌های اغواگر پروپاگاندای رسانه‌های حلقه به گوش قدرت‌های دنیا را کنار زده‌ و داستان‌های فراموش‌شده‌ «غرب وحشی» را از لابه‌لای کتاب غبارگرفته‌ تاریخ نمایان کرده است. امروز انسان غرق در لذت و قدرت، ناامید و هراسناک، دنبال تکیه‌گاهی‌ است که مانع ویرانی‌اش شود و در پایان همه‌ راه‌های رفته و نرفته‌اش برای رسیدن به آرامش، ناگاه انگار حلقه‌ مفقوده «خدا» را می‌یابد! و «وَلِلَّهِ مُلْکُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ»؛ خدایی که حکومت آسمان و زمین در ید قدرت اوست برایش معنای تازه‌ای می‌یابد. خدایی که در پس منافع دنیای مدرن، رو به فراموشی بود، حالا آغوش مهربانش پناهگاه اول انسان‌های تنهامانده و سرگردان است. انسانی که برای مناسبات کام‌جویانه‌اش تمام قیود اخلاقی و انسانی را فدای عنوان «انسان آزاد» می‌کرد، اینک از وحشت مرگ و بیماری از نزدیک‌ترین کسانش نیز فاصله گرفته است. #کرونا اگر تلنگر «خداآگاهی» برای غافلان دنیای مادی بود اما برای انسان‌های دیندار عرصه‌ آزمون دین‌داری اصیل، شکوفایی اخلاق و قدرتمندی روح است. ساعت زمان بر روی تاریخِ درد ایستاد و مؤمن متوکل، خوب می‌داند دردها چگونه رتبه‌ «صبوری» را محک می‌زنند و صبر است که گوهر وجود و روح انسان را صیقل می‌دهد و آنچه از پس رنج‌ها رخ می‌نماید، «انسان پرورش‌یافته» است.  انسانی که پله‌پله به خدا نزدیک شده و حالا فاصله کمتری با «منبع‌ خیر» دارد؛ انسانی که لطیف شده و از پس «خودخواهی» به «دیگرخواهی» رسیده است. تجلی دیگرخواهی مؤمنانه را این روزها می‌توان در سبک زندگی درمان‌گران و گروه‌های جهادی دید که تهدید مرگ و افسردگی را به فرصت نشاط‌انگیز خدمت و دستگیری انسان‌های دیگر تبدیل کرده‌اند و چون پرتویی درخشان پیش روی جویندگان حقیقتند! القصه! بیت زیبای جناب «بیدل» شرح حال این روزهای ماست: «کشتی تدبیر ما توفانی حکم قضاست جز دم تسلیم، اینجا لنگری در کار نیست»