مدیران غریبه با حمل و نقل عمومی

حسین قاسمی نژاد‪-‬ مسئله حمل و نقل عمومی‌امروزه جزو مسائل مهمی‌است که از عالی‌ترین مقام کشور گرفته تا کارشناسان حمل و نقل و محیط زیست را به منظور مدیریت بحران‌های شهری، گردهم آورده است. حمل و نقل عمومی‌که در شهرهای مختلف به عنوان خدمتی عمومی‌و به عنوان ابزاری برای مدیریت بهتر ترافیک، مدیریت مصرف سوخت و بهره‌وری سفرهای درون شهری مورد استفاده قرار می‌گیرد و منابع عمده این خدمت شهری، از منابع سوبسید و هزینه‌های شهری و همچنین درصد بسیار کمی‌نیز به عنوان مشارکت از سوی شهروندان تامین می شود از اهمیت بالایی برخوردار است بطوریکه امروزه استفاده از حمل و نقل عمومی مسئولان با هدف فرهنگسازی در اغلب کشورهای پیشرفته دنیا رایج است و برایمان پیش آمده در شبکه‌های اجتماعی و... تصاویری از مقامات عالیرتبه این کشورها را دیده‌ و با خود فکر کرده‌ایم چرا در کشور ما که اغلب شهرها با موضوع ترافیک و آلودگی هوا درگیر هستند، به جز موارد انگشت‌شمار، مسئولی را نمی‌یابیم که حاضر شود خودروی خود را کنار بگذارد و از وسایل حمل و نقل عمومی‌استفاده کند؟ و نکته ناراحت کننده تر این است که بارها همین مسئولان و مدیران در مصاحبه‌‌ها و رسانه‌‌های عمومی شهروندان را از استفاده از خودروی شخصی و تک‌سرنشین منع کرده و توصیه کرده‌اند که مردم باید در روزهای اوج ترافیک و یا در روزهای دارای آلودگی هوا، از آوردن خودروی شخصی خودداری کنند و به سمت استفاده از حمل و نقل عمومی بروند، اما به واقع کدام یک از این مدیران را سوار بر ناوگان حمل و نقل عمومی، می‌بینیم؟ از طرفی نیز می‌دانیم که حمل و نقل در برنامه‌های توسعه پایدار نقش چشمگیری دارد و استفاده از وسایل حمل ونقل عمومی‌دارای مزایای قابل توجهی است؛ صرفه‌جویی در هزینه‌ و زمان، کاهش مصرف سوخت، کمک به حفظ محیط‌‌زیست و تقویت فرصت‌های فردی و اقتصادی از جمله این فواید و مزایا محسوب می‌شود.
حال که در شرایط فعلی افزایش قیمت بنزین را در کشور داشته ایم به تناسب آن نیز افزایش تقاضای سفر با وسایل حمل و نقل عمومی اتفاق خواهد افتاد بطوریکه حتی اگر با این تغییر قیمت سوخت ۱۰درصد نیز از تقاضای سفر با حمل‌ونقل شخصی کاسته و به حمل‌ونقل عمومی‌افزوده شود باید برای پاسخگویی به این نیازها به مجموعه ناوگان حمل‌ونقل عمومی‌شهرها افزوده شود. لذا توسعه و ایجاد جذابیت در سیستم حمل و نقل عمومی شهری و حتی برون شهری از اهمیت بالایی برخوردار است و باید گفت واضح است که هیچ یک از ما نمی‌توانیم دیگری را به کار نیکی تشویق کنیم مگر اینکه خودمان در آن مسیر پیشقدم باشیم. مدیران شهری نیز نمی‌توانند مشارکت مردم را برای حل معضل ترافیک و آلودگی هوا در شهرها جلب کنند، مگر اینکه خود به توصیه‌هایشان عمل کنند و در جهت توسعه و افزایش جذابیت ناوگان، نیمی‌از منابع حاصل از افزایش قیمت بنزین را به این امر اختصاص دهند و تنها در این شرایط است که فضای اعتماد در شهروندان شکل گرفته و در نتیجه وحدت عمل برای استفاده از ناوگان عمومی در شهرها شکل می‌گیرد.