پنجشنبه خاص!

محمد حسن روزی طلب
پنجشنبه روز خاصی بود. دو رخداد به ما یادآوری کرد که هنوز «ما» هستیم. ما ایرانی‌ها!
چند دقیقه‌ای از اخبار ساعت 14 گذشته بود که تصویر منحوس «مسعود رجوی» بر صفحه تلویزیون آمد.  
در سازمان صدا و سیما نفوذ رخ داده بود یا تصویر با ابزار فنی هک شده بود، فرقی نمی‌کند. ما ایرانی‌ها یادمان آمد که همگی یک «دشمن بزرگ» داریم؛ دشمنی که هر آنچه مصیبت در 40 سال گذشته بر سرمان آمد، پایش در میان بود، سازمان جهنمی منافقین؛ بزرگ‌ترین سازمان تروریست تاریخ ایران که در کشتن بی‌گناهان، استاد داعش بود، همان‌ها که در مرداد 67 بیمارستان اسلام‌آباد غرب را با بیماران و پناهندگانش به آتش کشیدند، همپیمان و همرزم صدام در جنگ 8 ساله شدندو عامل سرویس‌های سیا و موساد برای تحریم و تشدید فشار بر مردم مظلوم ایران بودند.


یادآوری‌ای از جنس یادآوری صبح 13 دی 1398. وقتی که گفته شد به دستور ترامپ، دشمن بزرگ ایران، سردار سلیمانی را به شهادت رساندند. چند ساعت بعد هنوز موج محکومیت و ابراز تنفر فروکش نکرده بود که تیم ملی ایران با گل زیبای «مهدی طارمی» سریع، فوری و انقلابی به جام جهانی رفت. صحنه‌های زیبایی رقم خورد، جماعتی چند هزار نفره در ورزشگاه حاضر بودند. زنان و مردان جوان شادمان سر از پای نمی‌شناختند. عابدزاده پسر بر دستان  عابدزاده پدر  بوسه زد. بیرون از ورزشگاه هم مردم در جای جای کشور در سوز و سرمای بهمن‌ماه از خانه بیرون آمده بودند و پرچم‌های ایران را تکان می‌دادند.  انگار همه می‌خواستند به هم بگویند با هم مهربان‌تر باشیم.  ما ایرانی‌ها فقط خودمان را داریم. باید با توکل بر خدا و اتکا بر توان ملی و حفظ همبستگی، قوی  و قدرتمند باشیم در برابر دشمنان و جوانمرد و بامروت با دوستان. وجود دشمن منحوس و پلیدی مانند منافقین، نشان دهنده حقانیت راه ماست. پرچم شکوهمند ایران بالاست.