رفتار ترکیه با کرونا چگونه است

دو خبر با فاصله چند ساعت در رسانه‌هاي ترکيه انتشار يافتند، ابتدا خبر معرفي ترکيه به‌عنوان «الگوي جهاني مقابله با کرونا» و دوم «شناسايي اولين مورد ابتلا با منشا اروپايي در آن کشور».براي آگاهان انتشار هر دو خبر قابل پيش بيني بود. در حقيقت يک اراده سياسي در پشت مسأله کرونا در ترکيه وجود دارد که برخلاف ساير کشورها که از سر شلختگي يا پريشاني در تدبير ملک طي مواجه با اين پديده طبيعي زمينگير شدند، در نظر دارد با انتفاع سياسي از يک معضل جهاني در تقويت مواضع سياست خود کام گيرد. اين سخن، يعني ناديده گرفتن مسئوليت اخلاقي و بشري دولتمردان به قصد برآورده شدن اغراض سياسي با بررسي اخبار آشکار و رويه‌هاي بکاربسته شده روزهاي اخير به روشني قابل اثبات است. اصلا قرار نيست بپرسيم چرا وزير بهداشت کشور مسلمان و همسايه تصميم گرفت با رسانه اي کردن تبادل نظر تلفني با وزير بهداشت ايران، اطلاعات گفت‌وگو را در رسانه‌ها نشر دهد و يک موج خبري ناخواسته از وحشت آفريني را در ميان ملت همسايه مسلمان خود برانگيزد؟ حتي لازم نيست بررسي گردد چرا فقط وقتي اتباع ايراني که از هر گوشه جهان به فرودگاه‌هاي ترکيه وارد مي‌شوند مشمول قانون انتقال به قرنطينه 14 روزه مي‌شوند؟ از نظر اهل فن، همه اين پرسش‌ها سالب به انتفاع موضوع است. چرا؟ چون پاسخ به آن ساده است: ترکيه بر سر قمار ادلب ناچار است حمايت ناتو را جلب کند و از اين جهت مصمم گشته است تا به اروپا پيام دهد. از اينرو مرز شرقي را مي‌بندد تا به افکار عمومي اروپايي نشان دهد «دل قوي داريد که ما براي امنيت بهداشتي و رواني شما» به تنهايي در مقابل شيوع کرونا قد برافراشته‌ايم، و مرز غربي را مي‌گشايد تا پناه جويان اسير مانده در اردوگاه‌ها آوارگان کميسيارياي پناهندگان ملل متحد را به سوي مرزهاي اروپا هل دهد و بدين ترتيب بر دولت‌هاي اروپايي فشار وارد کند. سياست مرزي ترکيه، بيش از آنکه جنبه اجرائي داشته باشد وجه اخلاقي دارد. به واقع نه بستن مرزهاي شرقي و نه گشايش مرزهاي غربي ديگر مهم نيست، بلکه عبور از مرزهاي اخلاق و ناديده انگاشتن مسئوليت اجتماعي انساني نسبت به «خلق‌هاي همسايه» چه فارس و آذري زبان در شرق و چه «يونانستاني» در غرب مهم است.
ادامه صفحه 6